Μαζί με τον φόρτο εργασίας που έχω αυτές τις μέρες την έλλειψη ύπνου και άλλες μαλακίες που δεν με βοηθάνε άρχισαν και οι εφιάλτες. Κοιμόμουν που κοιμόμουν 5 ώρες τώρα ξυπνάω και ενδιάμεσα και δε με πιάνει ύπνος. Μπορεί να είναι λόγω της δουλείας αλλά δεν τρελάθηκα και τόσο τα προβλήματα υπάρχουν αλλά είναι όπως πάντα.
Μαζί λοιπόν με εμένα κάθε βράδυ πάνε και για ύπνο τέρατα, τύποι που με κυνηγάνε, κλειστά δωμάτια και γενικώς τέτοιες καταστάσεις. Το επίσης παράδοξο είναι ότι τα βλέπω πάντα πάνω στον γλυκό ύπνο πριν κοιμηθώ και ξυπνάω και σπάζομαι.
Επίσης δε ξέρω κατά πόσο μετράει σε μία σχέση να καταπιέζεις τον εαυτό σου.
Σκηνικό: Το Καλαμπάκι βράζει και όπως φαίνεται πάμε για πλήρη βρασμό!! Στο σπίτι μόνος κουρασμένος λίγο από τη δουλειά έχω φάει χαλαρώνω και σκέφτομαι.
Το καινούργιο μουσείο της ακρόπολης είναι γεγονός αλλά πιστεύω ότι δε εκτιμάμε εμείς οι έλληνάρες τέτοια πράγματα "σιγά μη πάμε στο μουσείο πάμε για καφέ να δούμε κανένα γκομενάκι, τι να δούμε ένα μάτσο πέτρες και αγάλματα"(έλλειψη παιδείας νομίζω).
Το θέμα μου δεν είναι αυτό όταν πήγα στο Λούβρο την Αφροδίτη της Μήλου και την Νίκη της Σαμοθράκης καταρχάς τα είχανε μόνα τους και σε περίοπτη θέση. Δασκάλες εξηγούσαν για το άγαλμα στα μικρά παιδιά οι ξένοι εκστασιασμένοι να βγάζουν φώτο εμείς τι θα κάναμε; Πες ρε παιδί μου ότι την δεν την είχαν πάρει οι Γάλλοι για 400 γρόσια και ότι την βρήκε ο αγρότης και την άφησε εκεί τι θα γινόταν:
α) Θα ήταν ακόμα εκεί.
β) Θα ήταν στο υπόγειο κάποιο σπιτιού
γ) Θα ήταν στα σκουπίδια
δ) Θα ήταν σε καμία πλατεία να την ζωγραφίζουν με σπρέι
Απορώ!!!!!!!
Ένα απλό παράδειγμα μετά από λίγο ψάξιμο πάτε εδώ.
Ωραία μια χαρά για να δούμε και εδώ ναι ρε φίλε εμείς ταινίες βλέπουμε τι τα θέλουμε τα αρχαία! Μου αρέσει που θέλουμε και τα μάρμαρα μας πίσω αν οι Άγγλοι δεν τα είχαν πάρει θα καταλαβαίναμε τι αξία θα είχαν;
Ουφ κουράστηκε πολύ το μυαλό μου σας αφήνω με μία Ελληνίδα μόλις 21 χρονών ερμηνεύτρια που η μουσική της( που δε θα εκτιμηθεί πιστεύω) μου αρέσει πολύ ένα δείγμα:
Βουλιάζουμε στη λάσπη που δημιουργεί ο ιδρώτας μας και κολλάνε τα πόδια μας. Αυτό που άλλοι εκεί βόρεια το έχουν ξεχάσει εδώ εμείς το νοιώθουμε έντονα αυτές τις μέρες. Τα Ελληνικά Στρατά θα μας καλέσουν και επίσημα σε λίγους μήνες ναι είναι γεγονός!
Είναι ίσως το μοναδικό καλοκαίρι που δε σκέφτομαι καθόλου τις διακοπές. Νοιώθω ότι δε μου χρειάζονται καθόλου.Έχω μπεί στη διαδικασία ότι μου φτάνουν τα σαββατοκύριακα που πάω για μπάνιο αλλά και αυτά θα κοπούν λόγο του SDR(πτυχιακή).
Γενικώς τώρα τελευταία το μότο μου είναι ότι "όλα είναι στο μυαλό". Έτσι τα αντιμετωπίζω όλα και έχω μπει στη διαδικασία να μη με πειράζει τίποτα. Δε με πειράζει αν θα βγω, δε με πειράζει η δουλεία, δε με πειράζει αν βράζω και δεν πάω για μπάνιο, δε με πειράζει που δε κοιμάμαι πολύ(εγώ το επιλέγω) και πολλά ακόμα που δε με πειράζουν.
Απορώ και εγώ με τον εαυτό μου ώρες ώρες γιατί νοιώθω ότι μεταμορφώνομαι αλλά το μεγάλο ερώτημα είναι σε τι. Πάντως ελπίζω να μη γίνω κάπως έτσι:
Στο μυαλό μου αυτή τη στιγμή παίζουν πολλά τραγούδια άλλα ένα ακούγεται πιο δυνατά!
Εφτά. Σε παίρνει αριστερά, μην το ζορίζεις. Μάτσο χωράνε σε μια κούφιαν απαλάμη. Θυμίζεις κάμαρες κλειστές, στεριά μυρίζεις. Ο πιο μικρός αχολογάει μ' ένα καλάμι.
Γυαλίζει ο Σημ της μηχανής τα δυο ποδάρια. Ο Ρεκ λαδώνει στην ανάγκη το τιμόνι. Μ' ένα φτερό ξορκίζει ο Γκόμπυ τη μαλάρια κι ο στραβοκάνης ο Χαράμ πίτες ζυμώνει.
Απ' το ποδόσταμο πηδάνε ως τη γαλέτα. -Μπορώ ποτέ να σου χαλάσω το χατήρι; Κόρη ξανθή και γαλανή που όλο εμελέτα ποιος ρήγα γιός θε να την πιεί σ' ένα ποτήρι.
Ραμάν αλλήθωρε, τρελέ, που λύνεις μάγια, κατάφερε το σταυρωτό του νότου αστέρι σωρός να πέσει να σκορπίσει στα σπιράγια, και πες του κάτω από ένα δέντρο να με φέρει.
Ο Τοτ, του λείπει το ένα χέρι μα όλο γνέθει, τούτο το απίθανο σινάφι να βρακώσει. Εσθήρ, ποια βιβλική σκορπάς περνώντας μέθη; Ρούθ, δε μιλάς; Γιατί τρεκλίζουμε οι διακόσιοι;
Κουφός ο Σάλαχ το κατάστρωμα σαρώνει. - Μ' ένα ξυστρι καθάρισέ με απ' τη μοράβια. Μα είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει. - Γιέ μου πού πας; Μάνα, θα πάω στα καράβια.
Κι έτσι μαζί με τους εφτά κατηφοράμε. Με τη βροχή, με τον καιρό που μας ορίζει. Τα μάτια σου ζούνε μια θάλασσα, θυμάμαι... Ο πιο στερνός μ΄έναν αυλό με νανουρίζει.
Κουφός ο Σάλαχ το κατάστρωμα σαρώνει. - Μ' ένα ξυστρι καθάρισέ με απ' τη μοράβια. Μα είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει. - Γιέ μου πού πας; Μάνα, θα πάω στα καράβια.
Το στοίχημα πάει και εγώ θα το κόψω και να δω τότε τι θα λέτε!!
Μέχρι να έρθω πάνω δε θα καπνίζω ρε. Τώρα ειδικά που με κοροϊδεύεται ένα παραπάνω. Περιμένετε και θα δείτε...
Μεγάλη εβδομάδα ξεκίνησε δουλεία αρκετά από εδώ όπως κάθε φορά. Αποφάσισα ότι όλα πρέπει να τα διασκεδάζεις γιατί αλλιώς δε γίνετε. Όταν μείνεις στο χωριό πρέπει κάτι να κάνεις γιατί αλλιώς δε βγαίνεις. ;Ρ
Η προσπάθεια για να κόψω το κάπνισμα συνεχίζεται θα δούμε πως θα πάει...
Σήμερα το πρωί άκουσα για τον τύπο που τα πήρε στο κρανίο και άρχιζε να πυροβολεί. Αμέσως αυτο που μου ήρθε στο μυάλο είναι το δελτίο ειδήσεων του mega.
Σκάει λοιπόν το κεντρικό panel με όλους τους μεγάλους δημοσιογράφους ένας εκ' των οποίων είναι ο Πάνος. Ποιος Πάνος φυσικά ο Σόμπολος δε ξέρω αλλα τον πάω πολύ.
Διάλογος ακολουθεί μεταξύ των δημοσιογράφων:
Ο- Πες μας Πάνο τη έγινε. Π- μπλα μπλα μπλα(το ρεπορτάζ) Ο- Πάνο Αστυνομία υπήρχε σε εκείνο το σημείο; Π- Όχι οι αστυνομικοί ήρθαν μετά. Ο- Δηλαδή για να καταλάβω δεν υπήρχε ούτε ένας αστυνομικός στο σημείο. Π- Όχι αν και το Αστυνομικό Τμήμα είναι σε απόσταση ενός μόνο χιλιομέτρου. Ο- Δηλαδή μου λες ότι η αστυνομία ήταν δίπλα και δεν έκαναν τίποτα;;!!
Και θα το κάνουν αυτό για 20 λεπτά στο τέλος δε θα βγάλουν τίποτα και θα πάνε σε άλλο θέμα.
Το συμπέρασμα θα είναι ότι τελικά η αστυνομία δε κάνει τίποτα όπως πάντα.
I hurt myself today To see if I still feel I focus on the pain The only thing that's real The needle tears a hole The old familiar sting Try to kill it all away But I remember everything
What have I become My sweetest friend Everyone I know goes away In the end And you could have it all My empire of dirt I will let you down I will make you hurt
I wear this crown of thorns Upon my liar's chair Full of broken thoughts I cannot repair Beneath the stains of time The feelings disappear You are someone else I am still right here
What have I become My sweetest friend Everyone I know goes away In the end And you could have it all My empire of dirt I will let you down I will make you hurt
If I could start again A million miles away I would keep myself I would find a way
