Σκέψεις...

Το κρύο στη σκοπιά δεν παλεύοταν χθες.

Η αυπνία και η κούραση χτυπάνε κόκκινο.

Οι 2 καφέδες δε κάνουν τίποτε.

Πονάει το πόδι μου.

Άρχισα το διάβασμα.

Το μυαλό μου κολλημένο σε ένα ανέλπιστο ταξίδι.

Το πρόσωπο μου γαμήθηκε από το ξύρισμα.

Νύχτωσε και θέλω να φύγω, να φύγω μακριά από εδώ αλλά και που να πας!!!

Μυρίζει...

Κάτι περιέργο στον αέρα και δε μπορώ να καταλάβω τι συμβαίνει πολλές πέτρες στα ήρεμα νερά μου και δε ξέρω που να πρώτο κοιτάξω. Από σήμερα μαθαίνω νέα τα οποία δε ξέρω αν είναι καλά η κακά!

Νοιώθω μια αύρα μαζί μου που δε ξέρω τι είναι! Ίσως φταίει και η άδεια από το πουθενά!

Περιέργα συναισθήματα χαράς, μονάξιάς, λύπης, λησμονιάς και όλα μαζεμένα σε ένα στρατόπεδο, σε ένα Κ.Ψ.Μ. σε ένα κάτι γενικός.

Πολύ περίεργα αισθάνομαι....

2,5 μήνες...

Περάσανε λοιπόν και θα περάσουν και άλλοι θέλω να πιστεύω. Πλέον έχω μπει για τα καλά στο Κ.Ψ.Μ. και σιγά σιγά μπαίνουμε σε ρέγουλα. Στο στρατό λοιπόν σκέφτομαι πολύ, πάρα πολύ σκέφτομαι συνέχεια τα πάντα και κυρίως τι ζωή μου έξω από εκεί. Σκέφτομαι παλιές αγάπες, καινούργιες, φίλους, φίλες και ακόμα τόσα πολλά. Νέες σχέσεις δημιουργήθηκαν δημιουργούνται και συνεχίζουμε. Δεν υπάρχει άγχος στο στρατό δε σε νοιάζει τίποτα γιατί τα προβλήματα σου είναι τι αγγαρεία έχεις και τι υπηρεσία. Ενώ υπάρχουν εκεί έξω τόσα πολλά προβλήματα που δεν είμαι έτοιμος για αυτά. Ίσως για αυτό μου λένε ότι είναι καλά μέσα στο στρατό. Ο στρατός έχει καταντήσει ένα καβούκι που μπάινω μέσα και δεν με απασχολεί σχεδόν τίποτε. Το ίδιο πρόβλημα ένω σκέφτομαι να γράψω πολλά δε μου έρχεται τίποτα. 195 και συνεχίζουμε!!!

Πίστος και φιλότιμος στρατιώτης...

Επιτέλους η άδεια και με βρίσκει με πυρετό στο κρεβάτι άμα δε σε θέλει η #$%^#@ η τύχη!

Τη να πω για τον στρατό αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι υπάρχουν δύο τρόποι για να τον δεις. Η σαν φυλακή που εκεί το χάνεις το παιχνίδι η σαν κατασκήνωση και θα περάσεις τέλεια. Μέχρι στιγμής περνάω πολύ καλά. Είναι τόσα πολλά που έχω να γράψω που τα μπερδεύω στο μυαλό μου δε πειράζει όμως έχω να σας δώσω δύο τραγούδια...

Its all Tears (Acoustic)




Creep (Acoustic)-Radiohead (Studio Version)



Το χρονόμετρο γράφει...

Τέλειο...

Μπαίνω στο αμάξι μετά από τρία ποτά και ο σταθμός παίζει...

Body Check...

Ξυπνάω το πρωί και αφού ήπια καφέ έπρεπε να πάω στο νοσοκομείο για ακτινογραφία. Βγαίνω από το σπίτι και το παλτό μου προσπαθούσε να κρατήσει τη ζέστη που είχε το σώμα μου και συνειδητοποιώ πόσο απότομα μπήκε ο χειμώνας. Μπαίνω στο αμάξι και με το μυαλό μου να ταξιδεύει παντού εκτός από το στρατό φτάνω στο χαμό της Δράμας. Που τα βρήκαμε τόσα αμάξια;

Στο νοσοκομείο με κυρίευσε απελπισία. Τόσοι πολλοί άρρωστοι λέω εντάξει αύριο θα τελειώσουμε. Φτάνω στο ακτινολογικό, τέλεια! Δίνω τα χαρτιά μου και περιμένω.

Την ώρα που περίμενα μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω αυτό που μου αρέσει πολύ να παρατηρώ τους ανθρώπους.

Μια γυναίκα που είχε τη μητέρα της περίμενε πολύ ώρα και βλέπω στη μπλούζα της να λέει BODY CHECK τη τραγική ειρωνεία. Δίπλα μου δύο γριές που η μία είχε χτυπήσει το δάχτυλό της να συζητάνε και κατάλαβα ότι αυτή ήταν η βόλτα τους.

Η συζήτηση που είχαν μάλλον χθες:

Μ:Τι θα κάνουμε αύριο βρε Κίτσα;

Κ: Κοίταξε πάμε μια βόλτα στη δράμα να πάρουμε εκείνα τα σεμέ που είδα και αφού θα πάμε που θα πάμε ας βγάλουμε και καμιά ακτινογραφία στο δάχτυλο που χτύπησα πριν τρεις μέρες!

Παρατηρώ ακόμα ένα χαρτί κολλημένο πίσω που λέει το εξής:

"Η ακτινοβολία προκαλεί καρκίνο ρωτήστε το γιατρός σας αν είναι απαραίτητη για την βοήθεια της θεραπείας σας" Αναρωτιέμαι ποιο είναι εκείνο το σημείο από το οποίο καταλαβαίνουν ότι θα πάθεις καρκίνο δηλαδή εγώ αν πάθω να κατηγορήσω αυτούς; και πως θα το αποδείξω; Με φωνάζουν τελικά και μπαίνω μαζί με έναν άλλο φαντάρο μας βάζει σε ένα μικρό δωματιάκι και μας λέει βγάλτε τα ρούχα και περιμένετε.

Τα υπόλοιπα τα ξέρετε βαθιά ανάσα ακίνητος και ξανά αναμονή ώσπου τελικά την πήρα και επιτέλους είχα τελείωσε.

Ξυραφάκια, αφρός ξυρίσματος, μωρομάντηλα και πολλά άλλα μπήκαν στη βαλίτσα. Εισιτήριο για Αθήνα κλείστηκε και όλα μπαίνουν στο πάγο.

Φτάνουν...

Φτάνουν οι μέρες το μαλλί πολύ ποιο κοντό από ότι συνήθως. Τα πράγματα αρχίζουν να μπαίνουν στο σακβουαγιάζ. Η πτυχιακή πολύ καλά αλλά δε νομίζω να τελειώνει σε μία εβδομάδα. Ένα επικείμενο πάρτι στην Αθήνα στριφογυρνάει στο μυαλό μου αλλά η κυριότερη σκέψη είναι ο στρατός. Ανάμικτα συναισθήματα με περιτριγυρίζουν.

Ενδιάμεσα μου απαντάει ο καθηγητής στο mail:

Βάλε π.χ. 50Hz

και μου έρχεται να του στείλω:

Δε μας χέζεις ρε Νταλάρα!

Αλλά από την άλλη είμαι ευγνώμον γιατί μου απάντησε τόσο γρήγορα. Αν και ακόμα πιστεύω ότι ούτε ο ίδιος δε ξέρει τι ακριβώς πρέπει να κάνω.

Αυτό που με πειράζει ποιο πολύ είναι ότι θα μου στερήσουν την ελευθέρια! Όσο βαρύ και αν ακούγεται πιστεύω ότι είναι το χειρότερο του στρατού. Αυτό το τρυπάκι που σε αναγκάζουν να μπεις και να μείνεις όσο διαρκεί η θητεία σου.

Σημασία όμως έχει το πνεύμα σου να είναι ελεύθερο!!! :Ρ

Και κάτι που σκέφτηκα μόλις τώρα καθαρά δικό μου:

Δεν πιστεύω τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα είμαι ελεύθερος! (Τι είπα πάλι!!!!!)

Και καμία φορά στη ζωή μας πρέπει να αφουγκραστούμε τη σιωπή μπορεί να έχει κάτι καλό να μας πει!!!!

Με έπιασαν τα φιλοσοφικά μου και καλύτερα να την κάνω.

(Κλείνω υπολογιστή κλείνω φώτα σέρνομαι ως το κρεβάτι και κλείνω τα μάτια Γκουντ ναιτ)