Ντυμένος, κουρασμένος, και με βαρύ κεφάλι από τα ούζα περιμένω να βγω για ένα ποτό που δε ξέρω ακριβώς που και πως θα καταλήξει. Όπως πάντα θα μου πει μια φωνούλα μέσα μου γιατί κακά τα ψέματα με έχει φάει η νύχτα και τα ξενύχτια. Ο αδερφός μου λέει "κάποια στιγμή θα τα βαρεθείς όλα αυτά και τότε να δούμε τι θα λες" γιατί τους λέω όλους ότι γεράσανε. Η ώρα κοντεύει πιστεύω...
Σαν ένας πίνακας που το περίγραμμα έχει γίνει. Δε ξέρω αν θέλω να ακούσω ή δε μπορώ ακόμα.
Επίσης μπορώ να πω πλέον με σιγουριά ότι η προηγούμενη σχέση μου άφησε μέσα μου πολύ κατακάθι και δυστυχώς δε ξέρω αν μπορώ να το βγάλω.
Αυτά μας κάνουν αυτό που είμαστε. Μας ορίζουν και μας προσδιορίζουν σαν χαμένα μπουκάλια με μηνύματα στον ωκεανό της ψυχής μας. Στο τέλος ανοίγουν και διαβάζονται όλα μαζί...
Είναι αυτός που δεν έχει τη μάνα του να σιδερώνει τα πουκαμισά του ή αυτός που την έχει δίπλα του αλλά αρνείται πεισματικά να την φωνάξει για να νοιώσει εργένης!
Είναι και μια δικαιολογία άμα βγεις με λίγο τσαλακωμένο πουκάμισο λες ότι είσαι εργένης και έτσι υπάρχει μία υπόγεια συμφωνία στη κοινωνία για να σε φροντίσει!
Αμέσως θα έρθουν άμα τους πεις να σε βοηθήσουν γιατί φαίνεται ότι χρειάζεσαι βοήθεια αλλά αυτό που θέλεις είναι ένα σιδερωμένο πουκάμισο!!! Εγωιστικό και κακό ακούγεται όμως δεν είναι έτσι γιατί θα το κάνω και μόνος στη τελική χωρίς βοήθεια... κάποια στιγμή!
Χιόνια ακούω στις ειδήσεις και δε μου αρέσει αν και δε τους πιστεύω πολύ αλλά είδα κάτι χιόνια στο φαλακρό 2 μέρες που έκανε κρύο. Αυτό μας έλειπε...
P.S. : Αύριο κερδίζω το τζόκερ... έτσι είναι αυτά!
Έχω καιρό να γράψω γιατί βαριούμουν. Τώρα όμως (εδώ και λίγο καιρό θα έλεγα) κάτι με τρώει να γράψω.
Θέλω να γράψω για πράγματα που "έμαθα" αυτό το καιρό:
α) Ο έρωτας είναι συνώνυμο πολλών ανθρώπων. Με αφορμή το βιβλίο "Η μικρή φιλοσοφία του έρωτα" κατάλαβα ότι όταν και εγώ ερωτεύομαι μοιάζω με τον συγγραφέα. Σκέφτομαι κάποια πράγματα που σκέφτεται και αυτός. Τελικά μήπως ο έρωτας είναι πέρα από μια ουσία στον εγκέφαλο; (όπως λέει ένας φίλος μου)
Στη μοίρα δε πιστεύω, ούτε στη τύχη όμως κάποια πράγματα με κάνουν να το σκέφτομαι. Είναι τόσες οι συμπτώσεις που συμβαίνουν που τελικά το θεοποιούμε και το ονομάζουμε κάπως από τα προηγούμενα. Θέλω να πιστεύω ότι από μόνος μου ορίζω τον εαυτό μου με όλα τα καλά και όλα τα κακά.
β) Επίσης έμαθα ότι κάποιες ταινίες που μου αρέσουν ήταν πολύ μπροστά από την εποχή τους όπως το "Truman Show" πριν από το Big Brother και το πιο τραγικό η ταινία "Wag the dog" από την οποία πιστεύω ότι εμπνεύστηκε (ένα χρόνο μετά!) ο Bill Clinton και το επιτελείο του τη θα κάνουν μετά το σκάνδαλο Lewinski. Η οποία ταινία είναι από το βιβλίο που βγήκε το 1993!
γ)Έμαθα να ζω μακριά από ανθρώπους που αγαπώ και να τους καλωσορίζω κάθε φορά και να τους αποχαιρετάω κάθε φορά. Με ένα χαμόγελο όταν έρχονται και μία πίκρα στο στόμα όταν φεύγουν( η φεύγω εγώ).
δ)Έμαθα να σηκώνομαι από το κρεβάτι όταν πρέπει τελικά δεν ήταν δύσκολο αρκεί να έχεις τρεξίματα και προβλήματα.
ε)Έμαθα, έμαθα, έμαθα και τελικά τίποτα δεν έμαθα! Ακόμα μαθαίνω και θα μαθαίνω μια ζωή
ζ)Έλεγα δε θα πάω στη δουλεία αλλά φωνάζει από μακριά και έχει μια τσιριχτή φωνή που μου σπάει τα νεύρα. Και αυτήν τώρα την έμαθα ;)!
Τραγουδάκι το κλέβω από ένα φίλο μακριά στην Αμερική!!
Τρελή εμπειρία αν σκεφτείς ότι τη τρίτη μέρα είχα χάσει την αίσθηση του χρόνου και ότι δε τη πάλευα καθόλου τη τέταρτη Στη σκοπία μαζί με άλλους ακούς τα σχέδια που έχουν για τη ζωή τους, γνωρίζεις τη έκαναν πριν μπουν μέσα, μαθαίνεις τα προβλήματα τους, μαθαίνεις τους αστερισμούς και ότι μπορείς να φανταστείς.
Εκεί λοιπόν στην ησυχία του "μέσα" με παίρνεις ένας φίλος και μου λέει κατέβηκα Αθήνα να βρω δουλεία και να κάνω κάτι. Όλα αυτά τα αστέρια που έμαθες πως τα λένε σου έρχονται στο κεφάλι και συνειδητοποιείς ότι μεγαλώνεις και ότι πρέπει κάτι να κάνεις και εσύ.
Δε θέλω να μεγαλώσω άλλα αυτό το τρένο φρένο δεν έχει και απλώς πας, το θέμα είναι να καταλάβεις και να μη προσπαθήσεις να το φρενάρεις γιατί απλώς δε μπορείς.
I have often told you stories About the way I lived the life of a drifter Waiting for the day When I'd take your hand And sing you songs Then maybe you would say Come lay with me love me And I would surely stay
But I feel I'm growing older And the songs that I have sung Echo in the distance Like the sound Of a windmill goin' 'round I guess I'll always be A soldier of fortune
Many times I've been a traveller I looked for something new In days of old When nights were cold I wandered without you But those days I thougt my eyes Had seen you standing near Though blindness is confusing It shows that you're not here
Now I feel I'm growing older And the songs that I have sung Echo in the distance Like the sound Of a windmill goin' 'round I guess I'll always be A soldier of fortune I can hear the sound Of a windmill goin' 'round I guess I'll always be A soldier of fortune
Ο καιρός είναι τέλειος κάτι χιόνια ρίχνει μόνο και έχει και λίγο κρύο Μάρτη μήνα! Θα ήθελα επίσης να πάω και λίγο σπίτι μου. Αυτό που μου λείπει είναι τα δικά μου πράγματα, το δικό μου κρεβάτι, τα δικά μου ρούχα, και πολλά ακόμα με αυτό το "μου".
Πριν καιρό σκεφτόμουν πολύ στο στρατό τώρα ούτε αυτό κάνω έχω μπει σε μια ρουτίνα που δε την θέλω κατά βάθος. Αστεία η λέξη "καιρός" γιατί με αυτό εννοώ κανένα μήνα ποιο πριν. Αλλά μου μοιάζει 3 μήνες.
Προτείνω δύο cd: SING CITY και ΞΕΝΙΟΣ. Δείγματα...
Μετά από πολύ κόπο αφού σταματήσαμε στο Μέτσοβο μέσα στα χίονια επειδή δίπλωσε μία νταλίκα για μία ώρα και αφού ταξιδεύαμε όλη μέρα φτάσαμε στην Ποτιδάνεια ένα χωριό της ορεινής Ναυπακτίας.
Μόλις φτάσαμε αρχίσαμε τα κλασικά πολύ ποτό λίγο φαεί και τα λοιπά. Κοιμηθήκα αργά σχετικά σε ένα χαλασμένο κρεβάτι και ανακάλυψα πόση διαφορά κάνει το κλίμα στον ύπνο.
Το επόμενο πρωινό με βρήκε να γυρίζω σε όλο το χωριό για να βρω το παπούτσι μου!!! Τελίκα η σκύλα η οποία το πήρε για να εξασκήσει τα δόντια της το έιχε στο σπίτι της.
Η συνέχεια κρασί φαεί σπίτι κιθάρα και χαλάρωση. Αρκετή χαλάρωση.
Τα καρναβάλια τα πέρασα στο μοναδικό μαγαζί του χωριο καφενείο-ταβέρνα-ότι θέλεις. Βαμένος χάρος και κατέληξα να κάνω στριπτιζ!!! Τι να πω και εγώ ώρες ώρες με εκπλήσω!!!! Μεγάλες στιγμές!!!!!!!!!!!!
Το παίξαμε στη κιθάρα και μου έμεινε από αυτό το ταξίδι.
Και ένα ερώτημα που με τριγυρίζει όταν ζω τέτοιες στιγμές: Δε θα μεγαλώσω ποτε;;
Κάτι περιέργο στον αέρα και δε μπορώ να καταλάβω τι συμβαίνει πολλές πέτρες στα ήρεμα νερά μου και δε ξέρω που να πρώτο κοιτάξω. Από σήμερα μαθαίνω νέα τα οποία δε ξέρω αν είναι καλά η κακά!
Νοιώθω μια αύρα μαζί μου που δε ξέρω τι είναι! Ίσως φταίει και η άδεια από το πουθενά!
Περιέργα συναισθήματα χαράς, μονάξιάς, λύπης, λησμονιάς και όλα μαζεμένα σε ένα στρατόπεδο, σε ένα Κ.Ψ.Μ. σε ένα κάτι γενικός.
Περάσανε λοιπόν και θα περάσουν και άλλοι θέλω να πιστεύω. Πλέον έχω μπει για τα καλά στο Κ.Ψ.Μ. και σιγά σιγά μπαίνουμε σε ρέγουλα. Στο στρατό λοιπόν σκέφτομαι πολύ, πάρα πολύ σκέφτομαι συνέχεια τα πάντα και κυρίως τι ζωή μου έξω από εκεί. Σκέφτομαι παλιές αγάπες, καινούργιες, φίλους, φίλες και ακόμα τόσα πολλά. Νέες σχέσεις δημιουργήθηκαν δημιουργούνται και συνεχίζουμε. Δεν υπάρχει άγχος στο στρατό δε σε νοιάζει τίποτα γιατί τα προβλήματα σου είναι τι αγγαρεία έχεις και τι υπηρεσία. Ενώ υπάρχουν εκεί έξω τόσα πολλά προβλήματα που δεν είμαι έτοιμος για αυτά. Ίσως για αυτό μου λένε ότι είναι καλά μέσα στο στρατό. Ο στρατός έχει καταντήσει ένα καβούκι που μπάινω μέσα και δεν με απασχολεί σχεδόν τίποτε. Το ίδιο πρόβλημα ένω σκέφτομαι να γράψω πολλά δε μου έρχεται τίποτα. 195 και συνεχίζουμε!!!
Επιτέλους η άδεια και με βρίσκει με πυρετό στο κρεβάτι άμα δε σε θέλει η #$%^#@ η τύχη!
Τη να πω για τον στρατό αυτό που έχω καταλάβει είναι ότι υπάρχουν δύο τρόποι για να τον δεις. Η σαν φυλακή που εκεί το χάνεις το παιχνίδι η σαν κατασκήνωση και θα περάσεις τέλεια. Μέχρι στιγμής περνάω πολύ καλά. Είναι τόσα πολλά που έχω να γράψω που τα μπερδεύω στο μυαλό μου δε πειράζει όμως έχω να σας δώσω δύο τραγούδια...
Ξυπνάω το πρωί και αφού ήπια καφέ έπρεπε να πάω στο νοσοκομείο για ακτινογραφία. Βγαίνω από το σπίτι και το παλτό μου προσπαθούσε να κρατήσει τη ζέστη που είχε το σώμα μου και συνειδητοποιώ πόσο απότομα μπήκε ο χειμώνας. Μπαίνω στο αμάξι και με το μυαλό μου να ταξιδεύει παντού εκτός από το στρατό φτάνω στο χαμό της Δράμας. Που τα βρήκαμε τόσα αμάξια;
Στο νοσοκομείο με κυρίευσε απελπισία. Τόσοι πολλοί άρρωστοι λέω εντάξει αύριο θα τελειώσουμε. Φτάνω στο ακτινολογικό, τέλεια! Δίνω τα χαρτιά μου και περιμένω.
Την ώρα που περίμενα μου δόθηκε η ευκαιρία να κάνω αυτό που μου αρέσει πολύ να παρατηρώ τους ανθρώπους.
Μια γυναίκα που είχε τη μητέρα της περίμενε πολύ ώρα και βλέπω στη μπλούζα της να λέει BODY CHECK τη τραγική ειρωνεία. Δίπλα μου δύο γριές που η μία είχε χτυπήσει το δάχτυλό της να συζητάνε και κατάλαβα ότι αυτή ήταν η βόλτα τους.
Η συζήτηση που είχαν μάλλον χθες:
Μ:Τι θα κάνουμε αύριο βρε Κίτσα;
Κ: Κοίταξε πάμε μια βόλτα στη δράμα να πάρουμε εκείνα τα σεμέ που είδα και αφού θα πάμε που θα πάμε ας βγάλουμε και καμιά ακτινογραφία στο δάχτυλο που χτύπησα πριν τρεις μέρες!
Παρατηρώ ακόμα ένα χαρτί κολλημένο πίσω που λέει το εξής:
"Η ακτινοβολία προκαλεί καρκίνο ρωτήστε το γιατρός σας αν είναι απαραίτητη για την βοήθεια της θεραπείας σας" Αναρωτιέμαι ποιο είναι εκείνο το σημείο από το οποίο καταλαβαίνουν ότι θα πάθεις καρκίνο δηλαδή εγώ αν πάθω να κατηγορήσω αυτούς; και πως θα το αποδείξω; Με φωνάζουν τελικά και μπαίνω μαζί με έναν άλλο φαντάρο μας βάζει σε ένα μικρό δωματιάκι και μας λέει βγάλτε τα ρούχα και περιμένετε.
Τα υπόλοιπα τα ξέρετε βαθιά ανάσα ακίνητος και ξανά αναμονή ώσπου τελικά την πήρα και επιτέλους είχα τελείωσε.
Ξυραφάκια, αφρός ξυρίσματος, μωρομάντηλα και πολλά άλλα μπήκαν στη βαλίτσα. Εισιτήριο για Αθήνα κλείστηκε και όλα μπαίνουν στο πάγο.
Φτάνουν οι μέρες το μαλλί πολύ ποιο κοντό από ότι συνήθως. Τα πράγματα αρχίζουν να μπαίνουν στο σακβουαγιάζ. Η πτυχιακή πολύ καλά αλλά δε νομίζω να τελειώνει σε μία εβδομάδα. Ένα επικείμενο πάρτι στην Αθήνα στριφογυρνάει στο μυαλό μου αλλά η κυριότερη σκέψη είναι ο στρατός. Ανάμικτα συναισθήματα με περιτριγυρίζουν.
Ενδιάμεσα μου απαντάει ο καθηγητής στο mail:
Βάλε π.χ. 50Hz
και μου έρχεται να του στείλω:
Δε μας χέζεις ρε Νταλάρα!
Αλλά από την άλλη είμαι ευγνώμον γιατί μου απάντησε τόσο γρήγορα. Αν και ακόμα πιστεύω ότι ούτε ο ίδιος δε ξέρει τι ακριβώς πρέπει να κάνω.
Αυτό που με πειράζει ποιο πολύ είναι ότι θα μου στερήσουν την ελευθέρια! Όσο βαρύ και αν ακούγεται πιστεύω ότι είναι το χειρότερο του στρατού. Αυτό το τρυπάκι που σε αναγκάζουν να μπεις και να μείνεις όσο διαρκεί η θητεία σου.
Σημασία όμως έχει το πνεύμα σου να είναι ελεύθερο!!! :Ρ
Και κάτι που σκέφτηκα μόλις τώρα καθαρά δικό μου:
Δεν πιστεύω τίποτα, δεν ελπίζω τίποτα είμαι ελεύθερος! (Τι είπα πάλι!!!!!)
Και καμία φορά στη ζωή μας πρέπει να αφουγκραστούμε τη σιωπή μπορεί να έχει κάτι καλό να μας πει!!!!
Με έπιασαν τα φιλοσοφικά μου και καλύτερα να την κάνω.
(Κλείνω υπολογιστή κλείνω φώτα σέρνομαι ως το κρεβάτι και κλείνω τα μάτια Γκουντ ναιτ)
Η επίσκεψη του φίλου μου έφερε πολλά στο μυαλό. Μου έφερε βραδιές που τις βλέπεις μόνο στα έργα. Ένα θα πω λιμάνι Θεσσαλονίκης σουρωμένοι καθισμένοι εκεί που σκάει το κύμα να πίνουμε καφέ για να συνέλθουμε και να συζητάμε για ότι μας κατεβαίνει .Συζήτηση για γκόμενες, για προβλήματα και για όλα όσα θέλαμε να πούμε. Μακάρι πάντα κάθε άνθρωπος να είναι τόσο ελεύθερος όπως εκείνη τη στιγμή.
Σήμερα έκανα επίσης μια μεγάλη διαπίστωση: σκέφτομαι πολύ. Ναι αλήθεια σκέφτομαι μέχρι αηδίας σκέφτομαι τα πράγματα όπως "έπρεπε" να είναι όπως "θέλω" να είναι. Δεν πρέπει να σκεφτόμαστε τόσο κάποιες στιγμές πρέπει να αφήνουμε τα πράγματα να κυλάνε από μόνα τους. Να φεύγουν σαν το νερό αλλά εμείς πάντα από δίπλα να κοιτάμε και όταν χρειαστεί να επέμβουμε. Η σκέψη χαλάει την ουσία γιατί κάπου εκεί πέρα ανάμεσα αφήνεσαι και συνεχίζεις να σκέφτεσαι. Οι σκέψεις τις περισσότερες φορές δεν βοηθάνε απλώς σε κάνουν να νιώθεις άσχημα και δε κοιμάσαι τα βράδια. Έτσι λοιπόν τελειώνω και λέω μη σκέφτεστε πράξτε! Γιατί αυτό θα μείνει στο βάθος του χρόνου.
Τραγούδια που μου κρατάνε συντροφιά την ώρα που γράφω αυτές τις γραμμές π.χ.:
Βρίσκομαι και πάλι εδώ ενώ η πτυχιακή προχωράει ικανοποιητικά και ο καθηγητής κωλοκρεμάει όπως πάντα. Το σπίτι με έχει φάει αφού κάθε κυριακή όλη μέρα προσπαθώ να συνέλθω από το hangover και βγαίνω ξανά την παρασκευή. Που θα πάει θα τελειώσει και μετά φεύγω για τα μαύρα ξένα!!!!! Πιστεύω ότι τελικά θα πάω στο πεζικό(Έβρο δηλαδή) για αυτό πήρα και το blog: peziko.blogspot.com :P. Ψάχνω βύσμα αν καταλάβατε αν έχετε κάτι στο μυαλό σας πείτε μου και γρήγορα γιατί βιάζομαι!!
Αλλά δεν είναι τίποτα άμα το καλό σκεφτείς μόνο 7048 ώρες μέχρι να απολυθώ. Η αν δεν σας αρέσει είναι μόνο 422889 λεπτά από τώρα. Σιγά το πράγμα τι είναι 7000 ώρες!!!!
Κοντά στα κύματα θα χτίσω το παλάτι μου θα βάλω πόρτες μ’ αλυσίδες και παγώνια και μέσ’ στη θάλασσα θα ρίξω το κρεβάτι μου γιατί κι έρωτες μου φάγανε τα χρόνια
Να κοιμηθώ στο πάτωμα να κλείσω και να κλείσω και τα μάτια γιατί υπάρχουν κι άτομα που γίνονται κομμάτια
Ξυπνάω μεσάνυχτα και ανοίγω το παράθυρο και αυτό που κάνω ποιος σου το ‘πε αδυναμία που λογαριάζω το μηδέν μου με το άπειρο και βρίσκω ανάπηρο τον κόσμο στα σημεία
Να κοιμηθώ στο πάτωμα να κλείσω και, να κλείσω και τα μάτια γιατί υπάρχουν κι άτομα που γίνονται κομμάτια
Κάτι τέτοιο θέλω να γράψω ανάμεσα στην πτυχιακή, το φανταριλίκη, το χωρισμό. Αναπάντεχη μπούρδα που κάποιος μπορεί να βγάλει πολλά κάποιος τίποτα. Μία έμμεση ή άμεση αφιέρωση σε ένα χαμένο ταξιδιώτη που ταξιδεύει ανάμεσα στον Αμαζόνιο και στο πεζικό. Ένα τραγούδι δίχως λόγια και πολύ εικόνα που την φτιάχνεις μόνος με βάση όλα όσα έχεις ζήσει. Μία ζωή που δε ξέρεις αν έχεις κάνει τις σωστές επιλογές όπως όλοι και δε ξέρεις αν θα μάθεις. Υπάρχει πάντα κάτι μικρό που αν το αλλάξεις μπορεί να καταστραφούν τα πάντα ή να γίνουν όλα καλά. Αλλά αν δεν καταστρέψεις πως θα φτιάξεις, αν δε πεθάνεις πως θα ξανά γεννηθείς. Αλλά και από την άλλη η σιγουριά είναι κάτι που λίγοι στερούνται. Πως όμως ξέρεις ότι είναι σιγουριά και όχι απλώς πείσμα, αγάπη, συνήθεια,φόβος. Φόβος για το αύριο που θα βρεθείς, συνήθεια για αυτά που πέρασες, πείσμα γιατί το έχεις ή ακόμα αγάπη. Στο τέλος μένει μία αφιέρωση (έμμεση ή άμεση) που ίσως πληγώνει, ίσως είναι λυτρωτική ίσως πάλι δε ξέρεις και εσύ τι σημαίνει.
Song To Say Goodbye - Placebo
You are one of God's mistakes, (μακάρι να είμαι!!) You crying, tragic waste of skin, I'm well aware of how it aches , And you still won't let me in. Now I'm breaking down your door, To try and save your swollen face , Though I don't like you anymore, You lying, trying waste of space..
Before our innocence was lost, You were always one of those , Blessed with lucky sevens , And the voice that made me cry . My Oh My.
You were mother nature's son , Someone to whom I could relate , Your needle and your damage done, Remains a sordid twist of fate. Now I'm trying to wake you up , To pull you from the liquid sky , Coz if I don't we'll both end up , With just your song to say goodbye. My Oh My.
A song to say goodbye, A song to say goodbye , A song to say...
Before our innocence was lost, You were always one of those, Blessed with lucky sevens, And the voice that made me cry.
Μαζί με τον φόρτο εργασίας που έχω αυτές τις μέρες την έλλειψη ύπνου και άλλες μαλακίες που δεν με βοηθάνε άρχισαν και οι εφιάλτες. Κοιμόμουν που κοιμόμουν 5 ώρες τώρα ξυπνάω και ενδιάμεσα και δε με πιάνει ύπνος. Μπορεί να είναι λόγω της δουλείας αλλά δεν τρελάθηκα και τόσο τα προβλήματα υπάρχουν αλλά είναι όπως πάντα.
Μαζί λοιπόν με εμένα κάθε βράδυ πάνε και για ύπνο τέρατα, τύποι που με κυνηγάνε, κλειστά δωμάτια και γενικώς τέτοιες καταστάσεις. Το επίσης παράδοξο είναι ότι τα βλέπω πάντα πάνω στον γλυκό ύπνο πριν κοιμηθώ και ξυπνάω και σπάζομαι.
Επίσης δε ξέρω κατά πόσο μετράει σε μία σχέση να καταπιέζεις τον εαυτό σου.
Σκηνικό: Το Καλαμπάκι βράζει και όπως φαίνεται πάμε για πλήρη βρασμό!! Στο σπίτι μόνος κουρασμένος λίγο από τη δουλειά έχω φάει χαλαρώνω και σκέφτομαι.
Το καινούργιο μουσείο της ακρόπολης είναι γεγονός αλλά πιστεύω ότι δε εκτιμάμε εμείς οι έλληνάρες τέτοια πράγματα "σιγά μη πάμε στο μουσείο πάμε για καφέ να δούμε κανένα γκομενάκι, τι να δούμε ένα μάτσο πέτρες και αγάλματα"(έλλειψη παιδείας νομίζω).
Το θέμα μου δεν είναι αυτό όταν πήγα στο Λούβρο την Αφροδίτη της Μήλου και την Νίκη της Σαμοθράκης καταρχάς τα είχανε μόνα τους και σε περίοπτη θέση. Δασκάλες εξηγούσαν για το άγαλμα στα μικρά παιδιά οι ξένοι εκστασιασμένοι να βγάζουν φώτο εμείς τι θα κάναμε; Πες ρε παιδί μου ότι την δεν την είχαν πάρει οι Γάλλοι για 400 γρόσια και ότι την βρήκε ο αγρότης και την άφησε εκεί τι θα γινόταν:
α) Θα ήταν ακόμα εκεί.
β) Θα ήταν στο υπόγειο κάποιο σπιτιού
γ) Θα ήταν στα σκουπίδια
δ) Θα ήταν σε καμία πλατεία να την ζωγραφίζουν με σπρέι
Απορώ!!!!!!!
Ένα απλό παράδειγμα μετά από λίγο ψάξιμο πάτε εδώ.
Ωραία μια χαρά για να δούμε και εδώ ναι ρε φίλε εμείς ταινίες βλέπουμε τι τα θέλουμε τα αρχαία! Μου αρέσει που θέλουμε και τα μάρμαρα μας πίσω αν οι Άγγλοι δεν τα είχαν πάρει θα καταλαβαίναμε τι αξία θα είχαν;
Ουφ κουράστηκε πολύ το μυαλό μου σας αφήνω με μία Ελληνίδα μόλις 21 χρονών ερμηνεύτρια που η μουσική της( που δε θα εκτιμηθεί πιστεύω) μου αρέσει πολύ ένα δείγμα:
